Posłuchaj mojego podcastu!
O czym tym razem?
Dlaczego większość z nas rozwiązuje niewłaściwy problem?
Dlaczego kupno nowego kleju nie rozwiąże Twojego problemu? O szukaniu prawdziwej przyczyny chaosu w pracy stylistki rzęs
Wyobraź sobie, że od kilku dni boli Cię brzuch. Idziesz do lekarza i zanim on zdąży cokolwiek zapytać, mówisz: „Dzień dobry, proszę wyciąć mi wyrostek”. Absurd, prawda? A jednak dokładnie tak większość z nas — i tak, ja też czasami tak robię — próbuje rozwiązywać swoje zawodowe problemy. Z gotową diagnozą w kieszeni, zanim ktokolwiek w ogóle sprawdzi, co naprawdę boli.
W najnowszym odcinku podcastu opowiadam Ci, dlaczego szkolenie z nowej techniki, szybszy klej czy kolejny kurs online często nie zmieniają zupełnie nic. Bo leczysz objaw, nie przyczynę. A prawdziwy problem najczęściej siedzi tam, gdzie nikt go nie szuka — w Twoim porannym rytuale, w tym, gdzie zapisujesz zadania, w liczbie decyzji, które podejmujesz, zanim jeszcze otworzysz drzwi salonu.
Jak to wygląda w praktyce i co z tego wynikło dla jednej z moich kursantek? Posłuchaj w pełnym odcinku poniżej.
Kiedy szukasz rozwiązania dla złego problemu
Kursantki, które trafiają do mnie na konsultację diagnostyczną, zwykle przychodzą z gotową receptą. „Nie wyrabiam się z klientkami”, „potrzebuję szkolenia z objętości”, „muszę kupić lepszy klej” — to zdania, które słyszę na pierwszym spotkaniu praktycznie zawsze. I wiesz co? Żadne z nich nie jest diagnozą. To hipotezy, które sama sobie zbudowałaś w głowie, zanim ktokolwiek w ogóle sprawdził, co się dzieje.
To trochę jak próba naprawy samochodu przez wymianę części, zanim otworzysz maskę. Możesz kupić nowy klej, zapisać się na kolejne szkolenie techniczne, zainwestować w sprzęt — i po dwóch tygodniach wrócić do dokładnie tego samego chaosu. Bo przyczyna nigdzie nie zniknęła. Zmienił się tylko objaw, na który akurat trzeba było zareagować.
Historia Magdaleny, czyli od czego naprawdę zaczyna się dobra praca
Dobrze pokazuje to historia jednej z moich aktualnych kursantek. Magdalena przyszła do mnie z bardzo konkretnym oczekiwaniem — chciała pracować szybciej, pewniej, chciała trwalszych efektów. Pewnie spodziewała się, że na pierwszym spotkaniu wyciągnę pęsety, klej i zaczniemy analizować jej technikę.
Nie zaczęłyśmy. Pierwsze pytanie, jakie usłyszała, brzmiało: „Jak wygląda Twój poranek?”. I ja wiem, że to pytanie nie ma nic wspólnego ze stylizacją rzęs. Tak się może wydawać. Ale to właśnie w odpowiedzi na nie znalazłam najważniejsze elementy do poprawy — te, które później zdecydowały o całym programie stworzonym specjalnie dla niej.
Dlaczego nie widzimy własnych błędów
To, że trudno dostrzec źródło własnych problemów, nie wynika z braku kompetencji. Wynika z tego, że jesteś wewnątrz swojego systemu pracy — za blisko własnych nawyków, żeby ocenić je z dystansu. Dlatego chirurdzy konsultują trudne przypadki z innymi chirurgami, sportowcy mają trenerów, a psychoterapeuci regularnie chodzą na superwizję. Nie dlatego, że są słabi. Dlatego, że wiedzą jedno: oko siebie nie zobaczy.
Poranek, który codziennie wybucha czymś innym
Wyobraź sobie stylistkę, która od pięciu lat pracuje dokładnie tak samo. Rano wchodzi do salonu i zamiast spokojnie przygotować się do pierwszej wizyty, gorączkowo sprząta stanowisko po poprzednim dniu. Otwiera szufladę — skończyła się taśma silikonowa. Szuka jej w kolejnych miejscach, kosz na śmieci wciąż stoi pełny, a telefon akurat przypomina o czymś, co miała zrobić jeszcze przed klientką. Klientka wchodzi. I tak wygląda praktycznie każdy jej poranek.
Czy problemem jest brak taśmy silikonowej? Nie. Taśma jest tylko tym, co akurat danego dnia wybuchło. Jutro zabraknie kleju, pojutrze pęsety, za tydzień spóźni się klientka. Objawy będą się zmieniać. Przyczyna — brak systemu — zostanie ta sama.
Objaw czy przyczyna? Jak to w ogóle rozróżnić
Podobnie działa to z sygnałami, które wydają się czysto emocjonalne. Kiedy słyszę „jestem zestresowana, mam taki chaos, wszystkiego jest za dużo”, bardzo często okazuje się, że mózg tej osoby przez cały dzień przechowuje pięćdziesiąt otwartych pętli. Tylko dlatego, że nigdzie ich nie zapisała, nigdzie nie zaplanowała. I te otwarte pętle potrafią wyssać energię, zanim jeszcze pierwsza klientka usiądzie na fotelu.
To samo dotyczy zdań w stylu „potrzebuję kolejnego szkolenia” albo „muszę nauczyć się nowych technik”. W rozmowie diagnostycznej regularnie wychodzi na jaw, że ta osoba wcale nie potrzebuje nowej wiedzy. Potrzebuje sposobu, żeby wdrożyć tę, którą już ma. Niesamowicie częste zjawisko dzisiaj, bo dostęp do informacji branżowej jest praktycznie nieograniczony. Problemem nie jest już brak wiedzy — jest brak refleksji nad nią i umiejętności przełożenia jej na codzienną pracę.
Wiedza to nie to samo, co mądrość
Sama wiedza, bez wdrożenia i bez spojrzenia kogoś z zewnątrz, niewiele zmienia. Dlatego lepiej sprawdza się edukacja kohortowa — nauka w grupie, w tym samym czasie, gdzie poznajesz inne perspektywy i konfrontujesz swoje wnioski z kimś innym. Samotna nauka daje Ci wiedzę. Nauka w grupie pozwala ją realnie sprawdzić.
Bateria decyzyjna, czyli dlaczego wybór ubrania wpływa na Twoją pracę
Każdy dzień zaczynasz z pełną baterią zasobów decyzyjnych — naładowaną do stu procent. I każda decyzja, nawet ta pozornie błaha, zjada z niej kawałek. Wybór śniadania, zastanawianie się przed szafą, co dziś ubrać — to wszystko odejmuje procenty z zasobu, który może być potrzebny gdzie indziej.
Kłopot zaczyna się wtedy, gdy do salonu wchodzi trudna, konfliktowa klientka, a Ty masz już baterię mocno wyczerpaną przez błahe decyzje z poranka. To, jak wtedy zareagujesz i jak poprowadzisz rozmowę, ma realny wpływ na to, jak jesteś postrzegana — a w efekcie także na to, ile klientki są gotowe Ci zapłacić.
Golf Steve’a Jobsa i szara koszulka Zuckerberga
Nieprzypadkowo wiele znanych osób decyduje się na minimalizm decyzyjny w codziennym ubiorze. Steve Jobs — czarny golf. Mark Zuckerberg — szara koszulka, której miał w szafie dziesiątki identycznych sztuk. To nie kaprys. To świadome ograniczenie liczby drobnych decyzji, żeby zostawić energię na te, które naprawdę mają znaczenie.
Proste zadanie na wieczór
Rozwiązanie, które zaproponowałam mojej kursantce, było zaskakująco proste. Każdego wieczoru, o wyznaczonej godzinie, przygotować ubranie na następny dzień. Wiem, że to brzmi dziwnie. Jak przygotowane rzeczy do ubrania mogą poprawić jakość pracy stylistki rzęs? Otóż bardzo. Decyzja o stroju to decyzja o niskim znaczeniu — możesz ją podjąć przy niskim poziomie energii, wieczorem, zamiast zostawiać ją sobie na rano. Dzięki temu więcej zasobów zostaje na decyzje, które faktycznie wpływają na przebieg dnia. Na przykład na to, jak poprowadzisz rozmowę z niezadowoloną klientką.
System trzech kategorii, czyli porządek na stanowisku pracy
Chaos na stanowisku kiedyś sama nazywałam swoim artyzmem. Artyzm. No właśnie. W praktyce niczego nie ułatwiał — generował stres i sprawiał, że mniej wierzyłam we własną wartość, a to odbija się także na tym, ile jesteś gotowa policzyć za swoją usługę. Rozwiązanie, które sprawdza się u mnie od lat, to podział wszystkich produktów na trzy kategorie.
Pierwsza — to, czego potrzebujesz zawsze: pęsety, taśmy, klej, preparaty przygotowawcze. Muszą leżeć w stałym, łatwo dostępnym miejscu. Druga — to, czego potrzebujesz czasami, jak lusterko wyciągane wyłącznie przy nietypowych efektach stylizacji. Nie musi zajmować głównej przestrzeni roboczej. Trzecia — zapasy, prowadzone w prostym arkuszu, dzięki któremu nigdy nic Ci się nie kończy w najgorszym możliwym momencie, a zakupy przestają być przypadkowe.
Taki podział daje coś więcej niż porządek na blacie. Daje spokój, który potem czujesz przy pracy z klientką.
Co naprawdę zmienia dobra diagnoza
Rolą osoby, która prowadzi szkolenie czy mentoring, nie jest — wbrew pozorom — dostarczanie gotowych odpowiedzi. Odpowiedź jest dobra tylko wtedy, kiedy odpowiada na właściwy problem. Dlatego najważniejszym narzędziem staje się umiejętność zadawania pytań: jak wygląda Twój poranek, gdzie zapisujesz zadania, jak wygląda Twoje stanowisko pracy, jak podejmujesz decyzje w ciągu dnia i z jakimi myślami kończysz pracę.
Zmiany, jakie zachodzą dzięki takiej diagnozie, widać najlepiej na końcu procesu. Zamiast kończyć dzień z przemęczeniem i frustracją, zaczynasz kończyć go ze spokojem w środku. A to bezpośrednio wpływa na relacje z klientkami i na to, ile są one gotowe Ci zapłacić.
Takie zmiany najlepiej wprowadzać metodą małych kroków, znaną jako Kaizen. Próba zmiany wszystkiego naraz zwykle kończy się powrotem do starych nawyków po tygodniu — i dodatkowym poczuciem winy, którego nikt nie potrzebuje. Mała, konkretna zmiana, jak wieczorne przygotowanie ubrania czy system trzech kategorii, ma dużo większą szansę, żeby zostać na stałe.
Zadanie dla Ciebie
Zanim pójdziesz dalej, weź kartkę i dokończ jedno zdanie: „Mój największy problem to…”. Zapisz pierwszą rzecz, jaka przyjdzie Ci do głowy. A potem zapytaj samą siebie: skąd wiem, że to na pewno jest mój prawdziwy problem, a nie tylko objaw czegoś głębszego?
Może się okazać, że problem tempa pracy, o który się od miesięcy obwiniasz, wcale nie jest problemem tempa. A może szybszy klej, którego szukasz, w ogóle nie jest tym, czego potrzebujesz.
Buziaczki, pa.
Posłuchaj też
Posłuchaj w swojej ulubionej aplikacji!
Bywam w social media
